Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Ο Πάπας Φραγκίσκος Α΄ ασπάστηκε το χέρι του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου: Ιεροσόλυμα 25.5.2014...

Ευκαιρία προσέγγισης στην Αλήθεια ή υποκρισία; (Ή η δική μας στάση - της Ορθόδοξης Εκκλησίας - θα καθορίσει τις εξελίξεις;)


Για την πολύκροτη συνάντηση Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου & Πάπα Φραγκίσκου Α΄ στα Ιεροσόλυμα στις 25 Μαΐου 2014 (για την οποία είχαμε γράψει εδώ), το πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων Amen.gr έγραψε:

Ύστερα από 50 χρόνια από την συνάντηση Παύλου Στ΄ και Αθηναγόρα, οι διάδοχοί τους Πάπας Φραγκίσκος και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχαν το απόγευμα της Κυριακής συνάντηση στα Ιεροσόλυμα, την πόλη όπου δίδαξε, σταυρώθηκε και Αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Η κατ' ιδίαν συνάντηση των δύο Προκαθημένων πραγματοποιήθηκε λίγο μετά τις 6 το απόγευμα και περίπου μια ώρα αργότερα συναντήθηκαν με όλους τους επικεφαλής των Χριστιανικών Εκκλησιών της Αγίας γης στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως όπου όλοι μαζί ανέγνωσαν την Κυριακή προσευχή μπροστά από τον Πανάγιο Τάφο.
Παρακολουθήστε από το Amen.gr μέσω της τηλεόρασης του Βατικανού την ιστορική συνάντηση. 




Οι δυο θρησκευτικοί ηγέτες με τη συνάντησή τους και την κοινή προσευχή τους επί του Παναγίου Τάφου, 50 χρόνια μετά τον ιστορικό ασπασμό της αγάπης που έδωσαν οι αοίδημοι προκάτοχοί τους Παύλος Στ' και Αθηναγόρας στον ίδιο τόπο, έστειλαν πολλαπλά συμβολικά, αλλά και ουσιαστικά μηνύματα.
Αφενός κατέδειξαν με τον πλέον θερμό τρόπο τη διάθεση των - λεγομένων - δυο «πνευμόνων» του χριστιανικού κόσμου, της Δύσης και της Ανατολής, να συνεχίσουν τον εν εξελίξει μεταξύ τους διάλογο και αφετέρου να υπογραμμίσουν την αδήριτη ανάγκη να επικρατήσει η ειρήνη στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής που μαστίζεται από εθνοτικές, φυλετικές και θρησκευτικές συγκρούσεις.

Κατά τη συνάντηση αυτή, συνέβη το εξής γεγονός (βλ. εδώ):

 

Η συνάντηση του Πάπα Φραγκίσκου και του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ιερουσαλήμ προσέφερε μια συγκλονιστική σκηνή. Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ολοκλήρωσε την ομιλία του κατευθύνθηκε προς το θρόνο του, ο Πάπας Φραγκίσκος αυθόρμητα έπιασε το χέρι του Προκαθήμενου της Ορθοδοξίας και το ασπάστηκε θερμά. Πολλοί από τους παρισταμένους βλέποντας αυτή τη σκηνή ανακάλεσαν στη μνήμη τους τη μορφή του Πάπα Παύλου Στ' να πέφτει στα πόδια του και να ασπάζεται τα πόδια του μακαριστού Μητροπολίτη Χαλκηδόνας Μελίτωνα Χατζή.
Δείτε το συγκλονιστικό στιγμιότυπο στο 1:40΄ του παραπάνω βίντεο.

Το σχόλιό μας: Η πράξη αυτή του Πάπα, όπως και η παντελώς άγνωστη ώς τώρα προηγούμενη του Πάπα Παύλου Στ΄, θα μπορούσαν να εκληφθούν ως βήματα προσέγγισης της παπικής Έδρας προς την Εκκλησία του Χριστού. Το ίδιο και η πασίγνωστη αίτηση συγγνώμης του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ για τα ιστορικά εγκλήματα του παπισμού. Να μνημονεύσουμε επίσης την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως στην Κων/πολη από Πάπες (τουλάχιστον τον Ιωάννη Παύλο Β΄) χωρίς το Φιλιόκβε.
Παρά ταύτα, ώς τώρα δεν έχουμε δει κάποια έμπρακτη εγκατάλειψη των παπικών αιρέσεων ή των αξιώσεων παπικού πρωτείου εξουσίας πάνω στο σύνολο της παγκόσμιας Εκκλησίας του Χριστού.
Μήπως όμως σ' αυτό ευθυνόμαστε εμείς; Μήπως, αντιμετωπίζοντας τον παπισμό ως "πνεύμονα της Εκκλησίας" και τον Πάπα ως κανονικό χριστιανό προκαθήμενο (όταν π.χ. στην αφίσα της συνάντησης - βλ. την κορυφή της ανάρτησης - εμφανίζονται οι σημερινοί αιρετικοί πάπες ως διάδοχοι του αποστόλου Πέτρου), ξεγελάμε τους αδελφούς μας ρωμαιοκαθολικούς ότι είναι εντάξει ως προς την πίστη και δε χρειάζεται ν' αλλάξουν τίποτε;
Ομολογώ ότι βρίσκομαι σε σύγχυση. Φυσικά, είμαι εντελώς αναρμόδιος και ανάξιος να εκφέρω γνώμη. Μου λένε: "Εμπιστέψου τις κεφαλές της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας". Ας τις εμπιστευθώ - ποιος είμαι άλλωστε, ώστε να έχει σημασία αν "τις εμπιστεύομαι" ή όχι; Και φυσικά εμπιστεύομαι το Χριστό. Αλλά ξέρουμε ότι ο Κύριος περιμένει εμάς να φερθούμε όπως πρέπει. Το κάνουμε;
Μακάρι. Ο Θεός ας βοηθήσει και ελεήσει όλους μας και όλο τον κόσμο. Και, συγχρόνως, ας κάνουμε όσο μπορούμε ιεραποστολή στη Δύση (κάνουμε;), όχι με κάποιο μικρόψυχο κίνητρο πνευματικού ιμπεριαλισμού, αλλά καθαρά και μόνο για τη σωτηρία των συνανθρώπων μας...


Η κοινή διακήρυξη Πατριάρχη και Πάπα (από εδώ)

Σε θερμό κλίμα πραγματοποιήθηκε η πρώτη κατ' ιδίαν συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Φραγκίσκο στο κτίριο της Νουντσιατούρας στα Ιεροσόλυμα σε ανάμνηση της πρώτης συναντήσεως που είχαν πριν 50 χρόνια οι προκάτοχοί τους, Πάπας Παύλος Στ΄ και Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας.

Πάπας και Οικουμενικός Πατριάρχης αντάλλαξαν έναν θερμό ασπασμό ενώ αρχικά στη συνάντηση παρέστησαν ο Kαρδινάλιος Παρολίν, Γραμματέας του Κράτους της πόλης του Βατικανού, ο Καρδινάλιος Κουρτ Κοχ και οι Μητροπολίτες Αμερικής Δημήτριος, Περγάμου Ιωάννης και Γαλλίας Εμμανουήλ. Επίσης εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρέστησαν ο Αρχιμ. Βαρθολομαίος Σαμαράς, Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου και ο Μέγας Αρχιδιάκονος Μάξιμος Βγενόπουλος.
Μετά την ανταλλαγή συμβολικών αναμνηστικών δώρων ακολούθησε η κατ' ιδίαν συνάντηση των δύο Προκαθημένων και ακολούθως υπέγραψαν κοινή διακήρυξη με την οποία επαναλαμβάνουν την βούλησή των δύο Εκκλησιών για την συνέχιση του θεολογικού διαλόγου.


COMMON DECLARATION OF POPE FRANCIS AND THE ECUMENICAL PATRIARCH BARTHOLOMEW I

Apostolic Delegation (Jerusalem)
Sunday, 25 May 2014

1. Like our venerable predecessors Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras who met here in Jerusalem fifty years ago, we too, Pope Francis and Ecumenical Patriarch Bartholomew, were determined to meet in the Holy Land “where our common Redeemer, Christ our Lord, lived, taught, died, rose again, and ascended into Heaven, whence he sent the Holy Spirit on the infant Church” (Common communiqué of Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras, published after their meeting of 6 January 1964). Our meeting, another encounter of the Bishops of the Churches of Rome and Constantinople founded respectively by the two Brothers the Apostles Peter and Andrew, is a source of profound spiritual joy for us. It presents a providential occasion to reflect on the depth and the authenticity of our existing bonds, themselves the fruit of a grace-filled journey on which the Lord has guided us since that blessed day of fifty years ago.

2. Our fraternal encounter today is a new and necessary step on the journey towards the unity to which only the Holy Spirit can lead us, that of communion in legitimate diversity. We call to mind with profound gratitude the steps that the Lord has already enabled us to undertake. The embrace exchanged between Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras here in Jerusalem, after many centuries of silence, paved the way for a momentous gesture, the removal from the memory and from the midst of the Church of the acts of mutual excommunication in 1054. This was followed by an exchange of visits between the respective Sees of Rome and Constantinople, by regular correspondence and, later, by the decision announced by Pope John Paul II and Patriarch Dimitrios, of blessed memory both, to initiate a theological dialogue of truth between Catholics and Orthodox. Over these years, God, the source of all peace and love, has taught us to regard one another as members of the same Christian family, under one Lord and Saviour, Jesus Christ, and to love one another, so that we may confess our faith in the same Gospel of Christ, as received by the Apostles and expressed and transmitted to us by the Ecumenical Councils and the Church Fathers. While fully aware of not having reached the goal of full communion, today we confirm our commitment to continue walking together towards the unity for which Christ our Lord prayed to the Father so “that all may be one” (Jn 17:21).

3. Well aware that unity is manifested in love of God and love of neighbour, we look forward in eager anticipation to the day in which we will finally partake together in the Eucharistic banquet. As Christians, we are called to prepare to receive this gift of Eucharistic communion, according to the teaching of Saint Irenaeus of Lyon (Against Heresies, IV,18,5, PG 7,1028), through the confession of the one faith, persevering prayer, inner conversion, renewal of life and fraternal dialogue. By achieving this hoped for goal, we will manifest to the world the love of God by which we are recognized as true disciples of Jesus Christ (cf. Jn 13:35).

4. To this end, the theological dialogue undertaken by the Joint International Commission offers a fundamental contribution to the search for full communion among Catholics and Orthodox. Throughout the subsequent times of Popes John Paul II and Benedict the XVI, and Patriarch Dimitrios, the progress of our theological encounters has been substantial. Today we express heartfelt appreciation for the achievements to date, as well as for the current endeavours. This is no mere theoretical exercise, but an exercise in truth and love that demands an ever deeper knowledge of each other’s traditions in order to understand them and to learn from them. Thus we affirm once again that the theological dialogue does not seek a theological lowest common denominator on which to reach a compromise, but is rather about deepening one’s grasp of the whole truth that Christ has given to his Church, a truth that we never cease to understand better as we follow the Holy Spirit’s promptings. Hence, we affirm together that our faithfulness to the Lord demands fraternal encounter and true dialogue. Such a common pursuit does not lead us away from the truth; rather, through an exchange of gifts, through the guidance of the Holy Spirit, it will lead us into all truth (cf. Jn 16:13).

5. Yet even as we make this journey towards full communion we already have the duty to offer common witness to the love of God for all people by working together in the service of humanity, especially in defending the dignity of the human person at every stage of life and the sanctity of family based on marriage, in promoting peace and the common good, and in responding to the suffering that continues to afflict our world. We acknowledge that hunger, poverty, illiteracy, the inequitable distribution of resources must constantly be addressed. It is our duty to seek to build together a just and humane society in which no-one feels excluded or emarginated.

6. It is our profound conviction that the future of the human family depends also on how we safeguard – both prudently and compassionately, with justice and fairness – the gift of creation that our Creator has entrusted to us. Therefore, we acknowledge in repentance the wrongful mistreatment of our planet, which is tantamount to sin before the eyes of God. We reaffirm our responsibility and obligation to foster a sense of humility and moderation so that all may feel the need to respect creation and to safeguard it with care. Together, we pledge our commitment to raising awareness about the stewardship of creation; we appeal to all people of goodwill to consider ways of living less wastefully and more frugally, manifesting less greed and more generosity for the protection of God’s world and the benefit of His people.

7. There is likewise an urgent need for effective and committed cooperation of Christians in order to safeguard everywhere the right to express publicly one’s faith and to be treated fairly when promoting that which Christianity continues to offer to contemporary society and culture. In this regard, we invite all Christians to promote an authentic dialogue with Judaism, Islam and other religious traditions. Indifference and mutual ignorance can only lead to mistrust and unfortunately even conflict.

8. From this holy city of Jerusalem, we express our shared profound concern for the situation of Christians in the Middle East and for their right to remain full citizens of their homelands. In trust we turn to the almighty and merciful God in a prayer for peace in the Holy Land and in the Middle East in general. We especially pray for the Churches in Egypt, Syria, and Iraq, which have suffered most grievously due to recent events. We encourage all parties regardless of their religious convictions to continue to work for reconciliation and for the just recognition of peoples’ rights. We are persuaded that it is not arms, but dialogue, pardon and reconciliation that are the only possible means to achieve peace.

9. In an historical context marked by violence, indifference and egoism, many men and women today feel that they have lost their bearings. It is precisely through our common witness to the good news of the Gospel that we may be able to help the people of our time to rediscover the way that leads to truth, justice and peace. United in our intentions, and recalling the example, fifty years ago here in Jerusalem, of Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras, we call upon all Christians, together with believers of every religious tradition and all people of good will, to recognize the urgency of the hour that compels us to seek the reconciliation and unity of the human family, while fully respecting legitimate differences, for the good of all humanity and of future generations.

10. In undertaking this shared pilgrimage to the site where our one same Lord Jesus Christ was crucified, buried and rose again, we humbly commend to the intercession of the Most Holy and Ever Virgin Mary our future steps on the path towards the fullness of unity, entrusting to God’s infinite love the entire human family. “ May the Lord let his face shine upon you, and be gracious to you! The Lord look upon you kindly and give you peace!” (Num 6:25-26).

Jerusalem, 25 May 2014

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

«Συγγνώμη πού εἴμαστε Ὀρθόδοξοι» : 10η Γενική Συνέλευση του Π.Σ.Ε. στό Πουσάν

«Συγγνώμη πού εἴμαστε Ὀρθόδοξοι» : 10η  Γενική Συνέλευση του Π.Σ.Ε. στό Πουσάν


«Ἐπιβεβαιώνουμε τή θέση τῆς Ἐκκλησίας στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ καί μετανοοῦμε γιά τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν μας καί ἐντός αὐτῶν, ὁμολογώντας μέ λύπη ὅτι ἡ ἔλλειψή ἑνότητάς μας (disunity) ὑπονομεύει τή μαρτυρία μας γιά τά εὐαγγέλια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί καθιστᾶ λιγότερο ἀξιόπιστη τή μαρτυρία μας γιά τήν ἑνότητα ἐκείνη πού ὁ Θεός ἐπιθυμεῖ γιά ὅλους»  (Δήλωση Ἑνότητας, §14)

Εἰσαγωγή
1. Σταχυολογήματα ἀπό τό κείμενο «Δήλωση Ἑνότητας» τῆς 10ης Συνέλευσης τοῦ Π.Σ.Ε. στό Πουσάν
2. Ἡ μέγιστη εὐθύνη τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Π.Σ.Ε., «προφητευμένη» ἀπό τόν Καθηγούμενο Ἀρχιμ. π. Γεώργιο Καψάνη
3. Ὁ ρόλος τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου στόν ἀναβαθμισμένο «οἰκουμενιστικό ἐπανευαγγελισμό» τῶν Ὀρθοδόξων
4. Τό ἐνισχυμένο ἐνδιαφέρον τοῦ Π.Σ.Ε. γιά τίς «σεξουαλικές μειονότητες» (ΛΟΑΤΚΙ - LGBTI)
 
Εἰσαγωγή

Εἶναι ἀξίωμα τῆς φυσικῆς, ἀλλά καί νόμος πνευματικός, ὅτι ἡ καθοδική κίνηση πού ἀκολουθεῖ τήν ἴδια συνεχῶς («μή ἀγκυλωμένη») κλίση, θά ἐπιταχύνεται μέχρι νά ὁδηγήσει στή συντριβή τοῦ σώματος. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι καί ἡ περίπτωση τῆς συμμετοχῆς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ὅπως ἀπεδείχθη γιά μιά ἀκόμη φορά στή 10η Γενική Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε., τήν πρώτη μετά τό Πόρτο Ἀλέγκρε, στό Πουσάν (Busan) τῆς Νοτίου Κορέας, ἀπό τίς 30 Ὀκτωβρίου μέχρι τίς 8 Νοεμβρίου.
Σέ παλαιότερο κείμενό μας [1] εἴχαμε παρουσιάσει συνοπτικῶς τό ἐπίσημο «Κείμενο περί ἐκκλησιολογίας: Κεκλημένοι νά γίνουμε ἡ Μία Ἐκκλησία» τῆς 9ης Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στό Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας (2006), κείμενο πού εἶναι χαρακτηριστικό ἐκκλησιολογικῆς προδοσίας ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς, καθώς ἀναγνωρίζει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι οἱ «ἐκκλησίες»-μέλη τοῦ Π.Σ.Ε. «χωρίς ἄλληλες εἶναι πτωχευμένες», καί ὅτι ἡ καθολικότητά τους ἐκπληρώνεται δῆθεν μόνο στή μεταξύ τους κοινωνία, ἐφ’ ὅσον ἡ ἔννοια τῆς «Μιᾶς Ἐκκλησίας» εἶναι δῆθεν εὐρύτερη ἀπό τήν ἔννοια τῆς ἐκκλησίας ὡς ὁμολογίας [2].
Δυστυχῶς, ἡ ἀντίδραση πού ἠγέρθη γιά ὅλα αὐτά τό 2011 στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος [3], ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ὁποίας συνελήφθη παντελῶς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ ἐπαίσχυντου κειμένου καί τῶν εὐθυνῶν τῶν ἐκπροσώπων Της, δέν βελτίωσε τήν κατάσταση. Ἕτσι, πρό ὀλίγων ἡμερῶν, στίς 8 Νοεμβρίου, ἡ λήξη τῆς 10ης Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στό Πουσάν μᾶς κατέλιπε τεκμήρια περαιτέρω θεολογικῆς ἀλλοτριώσεως τῶν συμμετεχόντων σέ αὐτό. Τά νέα κείμενα πού προῆλθαν ἀπό τή 10η Γενική Συνέλευση στό Πουσάν τῆς Νοτίου Κορέας, καί ἰδιαιτέρως τό κείμενο «Δήλωση Ἑνότητας» (“Unity Statement”) [4] ἀποτελοῦν ἄμεση προσβολή στό πρόσωπο τῆς Ἀληθείας, τό πρόσωπο τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς Θεολογίας καί Ἐκκλησιολογίας, ἐνῷ τελικῶς - μόνο θετικό – ἀποστομώνουν καί πάλι ἐκείνους πού ἀφελῶς, ἤ ἴσως δολερῶς, συνεχίζουν νά ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ παρουσία μας στούς διαχριστιανικούς διαλόγους ἔχει σκοπό νά ... ὁμολογήσει τήν Ὀρθοδοξία !
Πέραν τῶν ἀπαράδεκτων, ὅπως θά καταδείξουμε κατωτέρω, ἐκκλησιολογικῶν θέσεων τοῦ κειμένου, ἡ Γενική Συνέλευση τοῦ Πουσάν ἔδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, αὐξημένο ὡς πρός τό Πόρτο Ἀλέγκρε, γιά τήν ἐκκλησιαστική καί κοινωνική ἔνταξη τῶν σεξουαλικῶν μειονοτήτων (“sexual minorities”, LGBTI) [5], εἶναι δέ πολύ ἐνδιαφέρον ὅτι ἐπισημοποίησε τήν σχέση τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου μέ τό Π.Σ.Ε καί τό Συμβούλιο Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν (CEC) [6]. Ἔτσι ἡ Ἀκαδημία τοῦ Βόλου καθίσταται εἰς τό ἑξῆς ὁ ἐπίσημος ἀκαδημαϊκός Gauleiter τῶν οἰκουμενιστικῶν fora στόν ἑλληνικό χῶρο, ἐπιφορτισμένη μέ τό καθῆκον τῆς οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας, μέ εἰδικές ἐκδόσεις, στά θεολογικά σεμινάρια καί τίς θεολογικές σχολές, μέ τρόπους πού πολύ συμφερόντως «ἐξομάλυνε» στόν ἱστοχῶρο της [7].
Βεβαίως, ὅλα αὐτά τά θλιβερά χρυσώνονται πάντοτε μέ τήν πομφόλυγα «τοῦ ἀναβαθμισμένου ρόλου τῶν Ὀρθοδόξων στό Π.Σ.Ε.» μετά τίς πρό δέκα ἐτῶν διεργασίες, πρίν τό Πόρτο Ἀλέγκρε, στίς ὁποῖες συμμετεῖχε καί ἡ «Εἰδική Ἐπιτροπή γιά τήν Ὀρθόδοξη Συμμετοχή στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» (Special Commission on Orthodox Participation in the World Council of Churches). Οἱ διεργασίες κατέληξαν σέ σημαντικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις στό σῶμα τοῦ Π.Σ.Ε., τίς ὁποῖες τό Π.Σ.Ε. ἐπεκύρωσε στό Porto Alegre καί οἱ ὁποῖες καθιέρωσαν μεταξύ ἄλλων τή λήψη ἀποφάσεων  ὄχι κατά πλειοψηφία (συνήθως), ἀλλά μέ ὁμοφωνία (consensus) πού συνεπάγεται καί περιορισμένες δυνατότητες εἴτε καταγραφῆς διαφορετικῆς θέσεως  εἴτε ἀναβολῆς τοῦ θέματος ἤ παραπομπῆς του σέ ἄλλη ἐπιτροπή (ὄχι πάντως δικαίωμα ἀρνησικυρίας, βέτο) [8].
Ἡ οὐσία ἐκείνων τῶν μεταρρυθμίσεων ἐν προκειμένῳ εἶναι ὅτι στίς ἐπί μέρους «ἐκκλησίες» - μέλη τοῦ Π.Σ.Ε. ἔχει δωρηθεῖ τό δικαίωμα ἀποστασιοποιήσεως, εἰδικῶς ὅταν πρόκειται γιά θέματα ἁπτόμενα τῆς ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας κάθε «ἐκκλησίας»-μέλους (βλ. κατωτέρω).
 Παρά ταῦτα οἱ Ὀρθόδοξοι (δὸς εἰπεῖν) ἐκπρόσωποί μας [9], τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, δέν θεώρησαν χρέος νά ἀποστοῦν ἐπισήμως ἀπό τίς παρακάτω ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικές θέσεις. Ἐπαινετές ἐξαιρέσεις οἱ πάντοτε ἀπουσιάζουσες ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. Ἐκκλησίες τῆς Βουλγαρίας καί τῆς Γεωργίας.
Ἡ Συνέλευση στό Πουσάν ἐξέδωσε πλήν τῆς Unity Statement καί μήνυμα [10], ὅπου κατέληγε (§6) ὅτι «Σκοπεύουμε νά κινηθοῦμε μαζί» (“We intend to move together”), καθώς ἐπίσης βιβλίο ἀναφορᾶς, Resource Book (200 σελίδων), εἰδικό ὁδηγό, Handbook, κ.ἄ. [11].

Σημειώσεις

1.  Τί ὑπογράφουμε στούς Διαλόγους; Ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικές (ἐκ)πτώσεις στό Πόρτο Ἀλέγκρε. http://www.impantokratoros.gr/B46B3299.el.aspx

2. Βλ. παραγράφους: (§6) «Each church is the Church catholic and not simply a part of it. Each church is the Church catholic, but not the whole of it. Each church fulfills its catholicity when it is in communion with the other churches»· (§7) «Apart from one another we are impoverished»·  (§9) «We recall the words of the Toronto Statement, in which the member churches of the WCC affirm that "the membership of the church of Christ is more inclusive than the membership of their own church body”». Στό βιβλίο God, in your Grace ... ; Official Report of the Ninth Assembly of the World Council of Churches, Edited by Luis N. Rivera-Pagán, WCC Publications, Geneva 2007,  σελ. 257.257.258. Στό διαδίκτυο στήν τοποθεσία
http://www.oikoumene.org/en/folder/documents-pdf/poa_report.pdf

3. Βλ. λόγου χάριν τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ «Ἀνακοινωθέν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ γιά τό κείμενο πού ἐξεδόθη στήν 9η Γενική Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε στό Πόρτο Ἀλέγκρε»
http://www.impantokratoros.gr/peiraios_seraphim_portoalegre.el.aspx



6.  Orthodox Handbook on Ecumenism presented at WCC 10th Assembly in Busan
http://wcc2013.info/en/news-media/all-news/orthodox-handbook-on-ecumenism-presented-at-wcc-10th-assembly-in-busan

7. Συνάντηση της Εκδοτικής Επιτροπής για την έκδοση του Orthodox Handbook on Ecumenism. Recourses for Theological Education  http://www.acadimia.gr/content/view/500/111/lang,el/

8. Constitution and Rules of the World Council of Churches (as amended by the 9th Assembly, Porto Alegre, Brazil, February 2006), Rules, XX, 6.d (γιά τά θέματα ἐκκλησιολογίας) καί Rules, XX, 8 καί 9 (γιά ἄλλα θέματα)· Στήν ἔκδοση God, in your Grace ... ; Official Report of the Ninth Assembly of the World Council of Churches, Edited by Luis N. Rivera-Pagán, WCC Publications, Geneva 2007, σελ. 469 καί 470ἑ. (ἀπό pdf στό Διαδίκτυο).

9.  List of delegates and representatives (MS Excel)
http://wcc2013.info/en/about-the-assembly/Listofdelegates.xls

10.   MC 01 Message of the 10th Assembly of the WCC “Join the Pilgrimage of Justice and Peace” http://www.oikoumene.org/en/resources/documents/assembly/2013-busan/adopted-documents-statements/message-of-the-wcc-10th-assembly/@@download/file/MC%2001%20ADOPTED%20Message%20of%20the%2010th%20Assembly.pdf
Τό μήνυμα στά ἑλληνικά δεῖτε εδώ.

11.   Resource Book, World Council of Churches 10th Assembly, WCC Publications, Busan 2013
http://wcc2013.info/en/resources/documents/ResourceBook_en.pdf
Handbook, World Council of Churches 10th Assembly, WCC Publications, Busan 2013
http://wcc2013.info/en/resources/documents/Handbook_EN.pdf
Ὅλα τά ἔγγραφα τῆς Συνελεύσεως τοῦ Πουσάν εὑρίσκονται ἐδῶ:
http://wcc2013.info/en/resources/documents

Σταχυολογήματα ἀπό τό κείμενο «Δήλωση Ἑνότητας» τῆς 10ης Συνέλευσης τοῦ Π.Σ.Ε. στό Πουσάν
Ἐπιδείνωση στό Πουσάν τῶν ἐκκλησιολογικῶν θέσεων τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε.
Ἡ εὐθύνη τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Π.Σ.Ε., «προφητευμένη» ἀπό τόν π. Γεώργιο Καψάνη
Οἱ οἰκουμενιστές ἀχρήστευσαν τό δικαίωμα ἐκκλησιολογικῆς διαφοροποιήσεως.
Ὁ ρόλος τῆς Ἀκαδημίας  τοῦ Βόλου στόν «οἰκουμενιστικό ἐπανευαγγελισμό» τῶν Ὀρθοδόξων
Τό νέο " Ἐγχειρίδιο" τῆς Ἀκαδημίας "μᾶς ἀλλάζει τά θεολογικά φῶτα"
Τό ἐνισχυμένο ἐνδιαφέρον τοῦ Π.Σ.Ε. γιά τίς «σεξουαλικές μειονότητες» (ΛΟΑΤΚΙ - LGBTI)
Τό Π.Σ.Ε. προτίθεται νά ἐνισχύσει τήν "ἱεραποστολή ἀπό τό περιθώριο"

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Ετοιμάζεται ψευδοένωση της Εκκλησίας με τον παπισμό;

Στο πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων ΑΜΗΝ διαβάζουμε τα παρακάτω άκρως ανησυχητικά (ή μήπως κατά φαντασίαν ανησυχήσαμε;):

Ιεροσολύμων Θεόφιλος: Έχουμε ηθική υποχρέωση να εργαζόμαστε προς αποκατάσταση της ενότητας μεταξύ των δύο Εκκλησιών

Την ερχόμενη Κυριακή [25 Μαΐου 2014] στα Ιεροσόλυμα θα συναντηθούν στα Ιεροσόλυμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος, ύστερα από πρόταση του πρώτου.
Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος, ο οποίος εγκαινίασε τον ναό της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου στην Λευκωσία, σε αποκλειστική δήλωση στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, τονίζει ότι η σημασία της επικείμενης συνάντησης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Φραγκίσκο «έγκειται στο ότι έρχεται να επικυρώσει και να ενισχύσει την πορεία, που χάραξαν το 1964 οι προκάτοχοι τους Αθηναγόρας και Παύλος Στ'. Εκείνη η συνάντηση ήταν σημαντικότατη, δεδομένου ότι τότε ήρθησαν τα αναθέματα μεταξύ των Εκκλησιών (Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική) Ανατολής και Δύσης. Η συνάντηση εκείνη συνέβαλε στην προώθηση του θεολογικού διαλόγου. Ο διάλογος προχώρησε αρκετά και έχουν ξεπεραστεί οι προκαταλήψεις και το μίσος».
Σήμερα, σημειώνει, επικρατεί ευνοϊκό κλίμα, το οποίο βοηθά στην συνέχιση του διαλόγου για να οδηγήσει τις δύο Εκκλησίες στην ενότητα και στο κοινό ποτήριο. «Εμείς ως πιστοί του Ευαγγελίου έχουμε ηθική υποχρέωση να εργαζόμαστε προς αποκατάσταση της ενότητας μεταξύ των δύο Εκκλησιών».
Κατά την εκτίμηση του Πατριάρχη Θεόφιλου δεν είναι τυχαίο ότι η συνάντηση Αθηναγόρα- Παύλου Στ΄ έγινε στα Ιεροσόλυμα και στην ίδια πόλη θα συναντηθούν μετά από 50 χρόνια οι ηγέτες της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. «Ο τόπος των συναντήσεων αυτών δεν είναι τυχαίος, δεδομένου ότι η Ιερουσαλήμ είναι η κοινή πηγή της χριστιανικής πίστεως, αλλά σε τελευταία ανάλυση είναι και η κοινή πηγή τριών θρησκειών, του ιουδαϊσμού, του χριστιανισμού και του ισλάμ. Επιπλέον, είναι ο τόπος, όπου συναντώνται οι πιστοί και των τριών αυτών θρησκειών. Συνεπώς, η Ιερουσαλήμ αποτελεί το ορατό σημείο της ιεράς ιστορίας , η οποία ξεκινά από το Σινά με τον προφήτη Μωϋσή και κορυφώνεται με το Σταυρικό πάθος και την Ανάσταση του Χριστού στα Ιεροσόλυμα», εξηγεί και σημειώνει: «Αυτό σημαίνει ότι η ιερά ιστορία θα καταλήξει στα Ιεροσόλυμα, διότι η "εσχάτη ημέρα θα λάβει χώρα εν τόπω και χρόνω". Τον χρόνο δεν τον γνωρίζουμε , τον τόπο όμως τον γνωρίζουμε, είναι τα Ιεροσόλυμα».
Ο Πατριάχης Θεόφιλος υπογράμμισε ότι η σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας είναι πλέον δεδομένο ότι θα συγκληθεί το 2016, όπως αποφάσισαν οι Προκαθήμενοι των περασμένο Μάρτιο στο Φανάρι. 

*****
Διαβάζουμε επίσης (εδώ):
Ειδική ιστοσελίδα για τη συνάντηση Οικουμενικού Πατριάρχη και Πάπα

του Αντώνη Τριανταφύλλου
18 Μαρτίου 2014, 18:09

Στον «αέρα» του διαδικτύου βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες ειδική ιστοσελίδα της Επιτροπής Ενημέρωσης της Γενικής Συνέλευσης των Καθολικών Κοινοτήτων των Αγίων Τόπων που προετοιμάζουν την επίσημη προσκυνηματική επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στους Αγίους Τόπους στις 24-26 Μαΐου.
Φέτος συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την πρώτη συνάντηση του Πάπα Παύλου Στ' και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα στα Ιεροσόλυμα, με την οποία εγκαινιάσθηκε μια νέα περίοδος επικοινωνίας και διαλόγου ανάμεσα στην Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Οι διάδοχοί τους, Πάπας Φραγκίσκος και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε ανάμνηση της ιστορικής εκείνης συνάντησης προγραμματίζουν να συναντηθούν στους Αγίους Τόπους στα τέλη Μαΐου.
Στην αρχική σελίδα του ειδικού διαδικτυακού τόπου για τη συνάντηση Οικουμενικού Πατριάρχη και Πάπα κυριαρχούν φωτογραφικά στιγμιότυπα από την ιστορική συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα με τον Πάπα Παύλος Στ' το 1964, αλλά και από την συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Φραγκίσκο στη Ρώμη το 2013.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε επίπεδο συμβολισμού υπάρχει και στο λογότυπο που επελέγη. Σε αυτό παρουσιάζονται σε εικονογραφική σύνθεση ο Άγιος Ανδρέας, ο Πρωτόκλητος των Αποστόλων να ασπάζεται τον αδελφό του Σίμωνα-Πέτρο τον δεύτερο κατά την κλήση από τους Μαθητές του Ιησού. Και οι δυο τους επιβαίνουν σε μια βάρκα που φέρει ιστίο σε σχήμα σταυρού. Τη σύνθεση στέφει η φράση Ut unum sint/ ίνα ώσιν έν, (ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας-Ιών.17-21) χωρίο από το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, όπου περιγράφεται η Αρχιερατική προσευχή Του Ιησού Στον Ουράνιο Πατέρα για την ενότητα των μαθητών Του.
Το λογότυπο εκφράζει τη διάθεση ενότητας της Εκκλησίας, παρουσιάζοντας τους δυο πρώτους μαθητές του Ιησού, τους ιδρυτές των Εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης και της Ρώμης, να εναγκαλίζονται μέσα στη νοητή ολκάδα της Εκκλησίας που φέρει ιστίο σε σχήμα σταυρού. Το πανί της βάρκας είναι φουσκωμένο συμβολίζοντας την πνοή του αγίου Πνεύματος που κατευθύνει τη ζωή της Εκκλησίας. 

Το σχόλιό μας: Τι γίνεται εδώ, άγιοι πατέρες και αδελφοί; Ετοιμάζεται κάτι πίσω απ' την πλάτη μας;
Ως δύο ακόμη σχόλια, οι αναρτήσεις μας:

Η επικείμενη συνάντηση των Ιεροσολύμων (Πάπα & Πατριάρχη, 25 Μαΐου 2014) 
Σχόλια στη δήλωση του Οικουμ. Πατριάρχη «δεν προδίδουμε την Ορθοδοξία - δεν είμαστε οικουμενιστές»...
Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας (για όποιον αναρωτιέται τι το κακό υπάρχει σε μια ένωση των Εκκλησιών όπως αυτή που υπαινίσσονται τα παραπάνω)

Και:
Ο Πειραιώς Σεραφείμ για την προετοιμαζόμενη Πανορθόδοξο Σύνοδο
Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός για την προετοιμαζόμενη Πανορθόδοξο Σύνοδο

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

7 Μαΐου, ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ- AL HADER


Σήμερα (23/4-6/5) εορτάσαμε τον Αη Γιώργη σύμφωνα με το παλαιό εορτολόγιο.
Πλήθος ναών, μονών και ενοριών-κοινοτήτων στην Αγία Γη αφιερωμένα στον άγιο που οι ντόπιοι ονομάζουν Μαρ Τζέριες η Αλ Χάντερ, όπου σημαίνει ο "πράσινος", τοπική ονομασία-τοπωνύμιο του αγίου Γεωργίου. Κάποιοι λένε, ίσως επειδή ο άγιος ως στρατιωτικός φορούσε πράσινα, άλλοι αναφέρουν ότι ίσως επειδή αγαπούσε το πράσινο ή επειδή η οικία τους ευρισκόταν μέσα σε καταπράσινες περιοχές, σαν την μονή του που πανηγύρισε σήμερα. Είναι νοτιοδυτικά της Βηθλεέμ στο μικρό χωριό Μπεντζαλά. Η περιοχή είναι κατάφυτη από αμπέλια και ελιές,και σύμφωνα με την παράδοση ανήκε στην μητέρα του αγίου, την αγία Πολυχρονία. Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι εδώ ήταν πατρικό σπίτι της αγίας, όπως επίσης και στην πόλη της Λύδδας, όπου και ο τάφος του Τροπαιοφόρου.

Η Θεία Λειτουργία σήμερα ετελέσθη σε 4 γλώσσες, ελληνικά, αραβικά, ρωσικά και γεωργιανά, και στα ρουμανικά το "Χριστός Ανέστη".
Να είναι βοηθός μας και μεσίτης ο άγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος στις δυσκολίες μας και πνευματική μας πρόοδο και προκοπή. ΑΜΗΝ.


https://www.facebook.com/paterasignatios/posts/1603713336519915
Από αυτό το ιστολόγιο για τους Αγίους Γεωργίους της Ορθοδοξίας.
Δείτε και: Άγιος Γεώργιος και Ισλάμ & αυτό το άρθρο για το Ισλάμ, παρακαλώ.